ดวงดาวสกาวหม่น อัสสุชลซิหลั่งไหล

อาบร่างนักรบไทย ในพนาแสนอาดูร

เจ็บช้ำระกำจิต มิเคยคิดจะสิ้นสูญ

ประวัติศาสตร์จะเทิดทูน วีรกรรมอันอำไพ

เพื่อนแก้วผู้แกล้วกล้า ทอดกายา ณ แดนไกล

ต้องเหน็บหนาวร้าวฤทัย อย่างโดดเดี่ยว และเดี่ยวดาย

รอบข้างมีร่างเพื่อน นอนกล่นเกลื่อนชีวาวาย

กอดปืนไว้แนบกาย ที่สาหัสด้วยดัสกร

เพื่อนสู้ด้วยมือเปล่า จู่โจมเข้ารุกราวี

กระสุนหมดแต่ยังมี สติมั่นในดวงมาลย์

มิยอมให้ธงชาติใด ปลิวไสวบนทัพฐาน

แม้ร่างจะแหลกราญ แต่ไตรรงค์คงยั่งยืน

ขอเทิดเพื่อนร่วมตาย ด้วยอาลัยสุดจักฝืน

หากช้ำต้องกล้ำกลืน เพื่อหน้าที่อันจีรัง

จำไว้ผู้รุกราน จะต่อต้านสุดกำลัง

หากชีพเราคงยัง ขอแลกชีพกับไพรี

หยาดเลือดทุกหยาดหยด ที่หลั่งรดพื้นปัฐพี

จะชดใช้ในครานี้ จะต้องปลาศและพินาศไป

จะหาญสู้กับทรชน ที่คิดปล้นอธิปไตย

ไล่ออกนอกแดนไทย เพื่อวิญญาณทหารเรา

ขอเชิญทหารกล้า จงนิทรายังที่เนา

หลับเทิดอย่าหมองเศร้า จะปกป้องผองผไท...